Ανασύνταξη τώρα

Αναντίρρητα η νίκη της Αργεντινής επί της Νιγηρίας (1-0 από το 7ο λεπτό με τον Χάιντσε) ήταν το μοναδικό καλό νέο για την Εθνική μας ομάδα τη χθεσινή ημέρα, διότι αυτό το αποτέλεσμα κρατά τους διεθνείς μας στο παιχνίδι της πρόκρισης παρά την ήττα από τη Νότια Κορέα (2-0). Βέβαια για να φτάσει η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ στην πολυπόθητη πρόκριση πρέπει να επικρατήσει της αξιόμαχης Νιγηρίας και να έχει συνδυασμό αποτελεσμάτων στις 2 εναπομείνασες αγωνιστικές.

Στην παρούσα φάση όμως το ζητούμενο στα ενδότερα του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος είναι να επανέλθει η ηρεμία ανάμεσα στους διεθνείς. Βασικό συστατικό της επιτυχίας κάθε ομάδας σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, και όχι μόνο, είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν (από το τεχνικό τιμ και τους παίκτες μέχρι τους φροντιστές και τους μασέρ) να φέρονται σαν μια παρέα που περνάει καλά. Αυτό ήταν το μυστικό του 2004 για την Εθνική μας, αυτό ήταν για την Ισπανία του 2008 και γενικότερα αν ανατρέξουμε σε μεγάλες επιτυχίες ομάδων -σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο- βλέπουμε ότι οι αθλητές ήταν εξαιρετικά δεμένοι μεταξύ τους. Δυστυχώς μετά τη χθεσινή αποκαρδιωτική εμφάνιση η χημεία έδειξε να χάνεται ανάμεσα στους παίκτες μας. Πολλοί από αυτούς δυσαρεστήθηκαν με την ενδεκάδα που παρέταξε ο Ρεχάγκελ, άλλοι πάλι καταλόγιζαν ευθύνες στους συμπαίκτες τους και τέλος άλλοι ασκούσαν κριτική σε όλους και όλα. Για να βελτιωθεί η εικόνα της Εθνικής πρέπει σίγουρα οι διεθνείς να δουν εκ νέου από διαφορετική οπτική γωνία αυτή την Παγκόσμια γιορτή.

Ακόμα άκρως απαραίτητο είναι οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2004 να μην ασχοληθούν καθόλου με την κριτική που τους ασκεί ο εγχώριος και διεθνής τύπος. Τη δεδομένη χρονική στιγμή μόνο κακό μπορεί να προξενήσει στους παίκτες μας αυτή η λαϊκή κατακραυγή και η αμφισβήτηση που υπάρχει διάχυτη μετά το τέλος του χθεσινού αγώνα. Αν ασχοληθούν οι παίκτες μας με τα σημερινά δημοσιεύματα προφανώς θα χάσουν την ουσία, που δεν είναι άλλη από τη νίκη στον επόμενο αγώνα με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Τέλος και ίσως το σημαντικότερο από όλα είναι να ξεφύγει επιτέλους ο Ρεχακλής από την, χωρίς αμφιβολία, τεράστια επιτυχία του 2004. Είναι, αν μη τι άλλο, απαράδεκτο να αγωνίζονται βασικοί στην Εθνική ομάδα ποδοσφαιριστές που στις ομάδες τους δε βλέπουν ούτε στην 18άδα της αποστολής τα ονόματα τους. Η προσφορά του Γιούρκα Σεϊταρίδη ή του Άγγελου Χαριστέα είναι σίγουρα τεράστια αν όχι κι αξεπέραστη, μα πια υπάρχουν στο ελληνικό πρωτάθλημα παιδιά που σαφέστατα πια είναι πιο ικανά να βοηθήσουν. Ποιος Έλληνας ποδοσφαιρόφιλος δε θα προτιμούσε χθες στη βασική ενδεκάδα τον Σωτήρη Νίνη ή στην αποστολή τον Κώστα Μήτρογλου;

Συνοψίζοντας η πρόκριση για τους διεθνείς μας αναμφίβολα δεν έχει χαθεί, αλλά κινδινεύει να χαθεί από λάθη μέσα από την ομάδα. Με μικρές διορθώσεις -που όσοι στελεχώνουν αυτή την ομάδα ξέρουν καλύτερα από τον καθένα- όλα είναι πιθανά, όπως και η ανατροπή της κατάστασης. ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑΡΑ!!!