Σάρωσε τα πάντα η Ευρώπη

To Mundial του 2006 ήταν η αρχή... το Mundial του 2010 η απόλυτη επιβεβαίωση. Ο λόγος φυσικά για την απόλυτη ευρωπαϊκή κυριαρχία στα τελευταία Παγκόσμια κύπελλα. Η ήπειρος μας αντεπιτίθεται τα τελευταία χρόνια κι αυτό είναι γεγονός, ενώ δείχνει πως το χάσμα που υπήρχε με τις παραδοσιακές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής όχι μόνο υπερκαλύφθηκε αλλά και δημιουργήθηκε αντίθετα. Άλλωστε καθόλου τυχαίο δεν μπορεί να είναι πως στις τελευταίες δύο διοργανώσεις Παγκοσμίου κυπέλλου οι τρεις πρώτες ομάδες προέρχονται από τη Γηραιά ήπειρο (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία το 2006 και Ισπανία, Ολλανδία και Γερμανία το 2010 κάνουν σαφές σε όλο τον ποδοσφαιρόφιλο κόσμο πως η Ευρώπη είναι πιο δυνατή από ποτέ).

Χαρακτηριστικό της μεγάλης προόδου που έχει κάνει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι και ο μεγάλος αριθμός των ομάδων που πρωταγωνιστούν κάθε τέσσερα χρόνια. Στα γήπεδα της Γερμανίας η Ιταλία του Μαρσέλο Λίπι σάρωσε τα πάντα, ενώ τώρα ήταν η σειρά της μεγάλης Ισπανίας του Βιθέντ Ντελ Μπόσκε να γράψει με χρυσά γράμματα το όνομα της στους κατόχους του Παγκοσμίου κυπέλλου. Φυσικά πολλοί μπορούν να ισχυριστούν -εκτός από τη "Σκουάντρα Ατζούρα"- δεν υπάρχει κάποια ομάδα της Γηραιάς ηπείρου με πολλές κατακτήσεις, όπως η Βραζιλία, αλλά ακόμα κι αυτό είναι ενδεικτικό της πολυφωνίας που υπάρχει (3 ομάδες από μία κατάκτηση).

Ακόμα στη ραγδαία ανάπτυξη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αναμφίβολα έπαιξε μεγάλο ρόλο και η... Λατινική υποχώρηση. Αν και πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου κυπέλλου Βραζιλία και Αργεντινή φάνταζαν ως τα αδιαφιλονίκητα φαβορί, μέσα στους αγωνιστικούς χώρους δεν επιβεβαίωσαν τον τίτλο τους. Αμφότερες μάλιστα αποχαιρέτισαν τη διοργάνωση όντας ηττημένες από μία ευρωπαϊκή ομάδα και αυτό λέει πολλά, η μεν Βραζιλία από την Ολλανδία (2-1) και η δε Αργεντινή από την Γερμανία (4-0). Έτσι οι δύο υπερομάδες δεν δικαίωσαν τους φίλους τους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αφήνοντας ως μοναδικό εκπρόσωπο της άλλης πλευρά του Ατλαντικού την Ουρουγουάη. Παρόλα αυτά αν κάποιος κοιτάξει πιο προσεκτικά την πορεία της παρέας του Φορλάν καταλαβαίνει αμέσως πως και πάλι η Ευρώπη έδειξε έμμεσα τη μεγάλη δυναμική της. Στη φάση των ομίλων η Ουρουγουάη βρέθηκε αντιμέτωπη με τις Νότια Αφρική, Μεξικό και, το πτώμα οπό την, Γαλλία χωρίς να καταφέρει να επικρατήσει των "Τρικολόρ". Στους 16 βρήκε απέναντι της μια Ασιατική ομάδα τη Νότια Κορέα (νίκη με 2-1) και στα προημιτελικά απέκλεισε στα πέναλτι την αφρικανική Γκάνα. Μόλις όμως βρέθηκε απέναντι σε μια Ευρωπαϊκή ομάδα στα ημιτελικά παρέδωσε πνεύμα. Η ήττα με 3-2 από τους Ολλανδούς και σε συνδυασμό με το 3-2 του μικρού τελικού από τη Γερμανία έδειξε πως η Ευρώπη είναι πλέον πιο μπροστά από τους υπόλοιπους.

Τέλος τώρα πια όλα τα βλέμματα στρέφονται στο 2014 και το Mundial που θα λάβει χώρα στα γήπεδα της Βραζιλίας, διότι αν κι εκεί η τριάδα ή έστω ο κατακτητής της κορυφής προέρχεται από τη Γηραιά ήπειρο θα μιλάμε για μια μεγάλη -Ευρωπαϊκή- αυτοκρατορία Χαρακτηριστικό είναι ότι ήδη οι κάτοικοι, και όχι μόνο, της Βραζιλίας έχουν καταστήσει σαφές πως η κατάκτηση του σημαντικότερου τροπαίου του πλανήτη το 2014 είναι πιο επιτακτική από ποτέ, καθώς είναι θέμα τιμής και (πληγωμένης) υπερηφάνειας.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

(Ευχαριστώ πολύ τον ΦΙΛΟ μου Έκτορα Δ. για την ιδέα αυτού του άρθρου)